W piaskach Sahary

Nie wszystkie miejsca chcą być odkryte. Niektóre chcą być tylko zauważone.

Są miejsca, w których najważniejsze rzeczy dzieją się bez słów. Nie dlatego, że nie ma co powiedzieć, ale dlatego, że wszystko już jest. Wystarczy zatrzymać się na chwilę. Wystarczy nie przeszkadzać. Tak było tutaj – na pustkowiu, gdzie przestrzeń nie została jeszcze podzielona na funkcje, role i atrakcje.

Kilka prowizorycznych schronień, piec z gliny, naczynia ustawione na ziemi. Proste gesty, powtarzane od lat. Ruchy, które nie wynikają z pośpiechu, ale z doświadczenia. Tu nikt się nigdzie nie spieszy, bo nie ma dokąd. Jest tylko dzień, światło i praca, która ma sens.

Fotografując, czułem, że aparat powinien być jak gość – dyskretny, uważny, nienarzucający się. To nie są obrazy robione „dla efektu”. To zapis obecności. Ślad chwili, która wydarzyła się naprawdę, niezależnie od tego, czy ktoś ją zobaczy.

Takie miejsca przypominają, że Maroko to nie tylko kolory medyn, rytm miast i znane trasy. To także przestrzeń pomiędzy. Pustka, która wcale nie jest pusta. Krajobraz, w którym człowiek nie próbuje dominować, tylko się dostosowuje.

Dzieci bawią się tym, co akurat jest pod ręką. Zwierzęta są częścią codzienności, nie dodatkiem. Ogień daje ciepło, a glina – naczynia. Każdy element ma swoje miejsce. Nie ma tu nic zbędnego, ale też niczego nie brakuje. To świat oparty na prostych zasadach, których nie trzeba tłumaczyć.

W takich chwilach wracam myślami do tego, dlaczego w ogóle wyruszam w drogę. Nie po to, by „zobaczyć jak najwięcej”, ale by zobaczyć uważnie. Bez filtra, bez scenariusza, bez potrzeby porównywania. Tylko być – i pozwolić innym być sobą.

Te zdjęcia są zapisem takiego spotkania. Bez interpretacji. Bez tezy. Każdy może w nich zobaczyć coś innego: spokój, surowość, samotność albo harmonię. I to jest w porządku.

Jeśli interesuje Cię ten kraj widziany z tej perspektywy – poza oczywistą trasą i poza pośpiechem zapraszam :)

Autor: Tomasz Piech

www.tomaszpiech.com